Лидерка демсил Светлана Тихановская на полях Генассамблеи ООН в Нью-Йорке встретилась с бывшим госсекретарем США Майком Помпео. Именно он в феврале 2020 года посещал Минск, первым за 26 лет на этой должности, и разговаривал с Александром Лукашенко. О том, как прошла встреча, «Зеркалу» рассказал советник Тихановской Денис Кучинский.
По словам Кучинского, во время разговора Помпео и Тихановской речь зашла о том самом визите в Беларусь. Бывший госсекретарь рассказал, как тогда в Вашингтоне видели ситуацию в Минске.
— Пампеа ўзгадаў, што перад паездкай амерыканскі бок атрымліваў сігналы, нібыта Лукашэнка хоча стварыць рэальную дыстанцыю ад Расіі. Логіка Вашынгтона была прагматычная: паспрабаваць даць Беларусі больш прасторы для самастойнасці і альтэрнатыву залежнасці ад Масквы, — говорит Кучинский. — Менавіта таму тады ішла размова пра амерыканскія энергарэсурсы, дыверсіфікацыю паставак і аднаўленне паўнавартаснай дыпламатычнай прысутнасці ЗША ў Беларусі, бо менавіта Пампеа тады прызначыў Джулі Фішэр на пасаду амбасадаркі ЗША ў Беларусі (пасля яна стала спецпасланніцай па супрацы з дэмсіламі).
Пампеа сказаў, што ўжо падчас самой сустрэчы практычна з пачатку пачало здавацца, што Лукашэнка не быў сур’ёзны ў сваіх намерах. Размова за зачыненымі дзвярыма цягнулася некалькі гадзін. Па словах Пампеа, ягоная каманда думала, што сустрэча так зацягнулася, бо размова ідзе вельмі добра. А насамрэч Лукашэнка без канца расказваў нейкія выдумкі. Былы дзяржсакратар адзначыў, што ў яго склалася ўражанне, нібыта Лукашэнка быў на добрым падпітку: ён доўга гаварыў, пераскокваў з адной тэмы на іншую, выказваў дзіўныя і непаслядоўныя меркаванні пра тэорыі змоваў і што ўсе навокал ворагі. Яшчэ адна важная рэч, якую Пампеа падкрэсліў: давяраць дыктатарам вельмі небяспечна. Паводле яго, ужо падчас той размовы было зразумела, што Лукашэнка не быў сур’ёзны ў сваіх намерах, а сігналы пра нібыта жаданне дыстанцыявацца ад Расіі не адпавядалі таму, што адбывалася насамрэч.
Кучинский отметил, что Светлана Тихановская поблагодарила Помпео за внимание к Беларуси и трезвый анализ.
— Асабліва цікава гэтая гісторыя 2020 года гучыць у цяперашнім кантэксце. Бо Лукашэнка зноў спрабуе і будзе спрабаваць гуляць у тую самую гульню: казаць адно амерыканскаму боку, іншае — еўрапейцам і ўкраінцам, пасылаць розныя супярэчлівыя сігналы, але пры гэтым на практыцы заставацца нязменным хаўруснікам Пуціна, — говорит Кучинский. — Менавіта таму досвед 2020 года важны сёння: ацэньваць варта не словы і не сігналы, а канкрэтныя дзеянні. Бо за гэты час Лукашэнка не толькі не разарваў залежнасць ад Крамля, але дазволіў Расіі выкарыстаць тэрыторыю Беларусі для поўнамаштабнага ўварвання ва Украіну і працягвае падтрымліваць Расію ў вайне супраць Украіны.
